Luister

Symphoniæ

In 1647 reisde aartshertog Leopold Wilhelm van Oostenrijk naar Brussel, om hier de hoogste gezagdrager van de Zuidelijke Nederlanden te worden. Hij hield zó van muziek, dat hij zijn complete Oostenrijkse hofkapel met hem meenam: ensemble Musica di Camera.

Het ensemble bestond uit voornamelijk Oostenrijkse, Duitse en Italiaanse musici, en had een grote invloed op de ontwikkeling van kamermuziek in de Lage Landen. Nederlandse componisten zoals Nicolaes a Kempis en Philipp van Wichel schreven voor typisch 'Italiaanse' gemengde instrumentaties met (koper)blazers en strijkers. Bovendien begonnen ze te experimenteren met nieuwe vormen van muzikale expressie. Tegelijkertijd werden in Antwerpen collecties bladmuziek van de succesvolle Italiaanse componisten Dario Castello en Marco Uccellini gedrukt.

We verzamelden voor u de mooiste (en vandaag de dag zelden uitgevoerde) muziek die door het ensemble Musica di Camera in het zeventiende-eeuwse Brussel gespeeld werd, en presenteren het in ons programma Symphoniæ.

"Dit alles gaat gepaard met een hoogst virtuoze beheersing van hun instrumenten, en een slimme klankregie."

Michael Schäfer | Göttinger Tageblatt | 21 mei 2017

Odhecaton 1501

Harmonice Musices Odhecaton was het eerste boek met polyfone muziek, dat geprint werd met beweeglijke lettervormen. Het kan gezien worden als het begin van de gedrukte muziek. In dit boek verzamelde Ottaviano Petrucci composities van beroemde Franco-Vlaamse meesters, waaronder Johannes Ockeghem, Antoine Brumel, Josquin Desprez en Jacob Obrecht. Deze werken werden waarschijnlijk op instrumenten gespeeld - er is immers geen tekst bij de muziek aanwezig.

Tielman Susato had de eerste muziekdrukkerij in de Lage Landen. Precies 50 jaar na de publicatie van Petrucci's Odhecaton presenteerde hij drie 'mysyck boexkens', bestaande uit vocale muziek (te spelen op instrumenten) en vele instrumentale dansen.

In ons programma Odhecaton 1501 laten we u een selectie van de allermooiste werken uit beide collecties horen.

"De twee werken waar de viool en baroktrombone elkaar uitdagen [...] zijn echte juweeltjes, die onze oren betoveren."

Bruno Maury | BaroquiadeS | 29 mei 2017

Canzoni e Sonate

In het begin van de zeventiende eeuw begonnen Italiaanse componisten steeds meer te experimenteren met de nieuwe mogelijkheden van muziekinstrumenten. Vaak waren zij zelf actieve musici, en wisten ze dus precies hoe ze de technische grenzen van hun instrumenten konden opzoeken en verleggen. Carlo Farina en Biagio Marini waren de eersten die dubbelgrepen voor de viool componeerden, terwijl Dario Castello trombonisten en fagottisten uitdaagde met extreem virtuoze solopassages.

De canzona is een meer traditionele vorm van instrumentale muziek, te spelen op vrijwel iedere combinatie van instrumenten. De sonate vraagt juist om specifieke instrumenten, en geeft de musici meer ruimte voor eigen expressie.

Dit programma bevat de muziek die onze musici enkele jaren geleden bij elkaar heeft gebracht. Veel virtuoziteit, en vooral veel plezier voor het publiek én de musici!

Dit was een indrukwekkend debuut in het Verenigd Koninkrijk van een helder en ontvankelijk kwartet van spelers. Ze brachten ons een weloverwogen samengesteld concertprogramma, dat ons het repertoire waarin ze zich specialiseren beter liet begrijpen."

The Agent Apsley | 27 mei 2017